Kształty bakterii

• Utlenianie katalityczne
  Srebro, na poziomie atomowym, posiada zdolność pochłaniania tlenu oraz działania jako katalizator w kierunku utleniania. Tlen atomowy (rodzimy) absorbowany na powierzchni jonów srebra w roztworze zaczyna czynnie reagować z "wystającymi" grupami tiolowymi (-SH) otaczającymi powierzchnię bakterii lub wirusów usuwając z nich atomy wodoru (tworząc np. wodę)
  i powodując tym samym wytworzenie przez atomy siarki wiązań typu -S-S-. Bakteria traci możliwość oddychania gdyż zamykane są dotychczasowe (ułożone w poprzek błony komórkowej) "kanały" przenoszenia elektronów
  tzw. łańcuch oddechowy. Prowadzi to do obumarcia bakterii. Dla wyjaśnienia utlenianie nie musi być sprzężone ze wzbogacaniem utlenianej substancji
  w tlen. Istotą utleniania jest oderwanie od substratu elektronów (zwykle odrywane są jednocześnie dwa elektrony), czemu z reguły towarzyszy odłączenie od nich dwóch protonów (H+) i ich przeniesienie na odpowiedni akceptor. Wywołanie zwykłej katalitycznej reakcji redukcja/utlenianie spowoduje reakcję srebra z wszelkimi ładunkami ujemnymi dostarczanymi przez układ krążenia organizmu względnie membranę proteinową oraz ich dezaktywację. Dzięki katalitycznym właściwościom srebra i wytwarzaniu tlenu aktywnego utlenieniu ulega materiał genetyczny komórki.
• Reakcja ze ścianą komórki bakterii
  Srebro reaguje z odsłoniętymi peptydoglikanami, uniemożliwiając oddychanie komórkowe. Wiążąc komórkowy system przepływu energii dezaktywuje bakterie, co powoduje ich unicestwianie. Ponieważ komórki ssaków posiadają zupełnie inną powłokę (nie ma peptydoglikanów), srebro nie oddziałowuje na nie. Powstaje: 2(-SH) + 2 Ag+ → 2(-SAg) + 2H+
  Wymienione oddziaływanie srebra nie jest ukierunkowane na schorzenie, jak np. antybiotyki syntetyczne, lecz na strukturę komórkową. Każda komórka nie posiadająca ścianki chemicznie wytrzymałej jest podatna na oddziaływanie srebra. Dotyczy to wszelkich bakterii i innych organizmów bez ścianek komórkowych, dla przykładu wirusy międzykomórkowe.
• Denaturacja białka
  Denaturacja białka polega na takiej zmianie jego budowy przestrzennej, która powoduje zanik aktywności biologicznej. Wiązania disulfidowe -S-S- ulegają rozszczepieniu w obecności odczynników redukujących (2H+).
  Powstaje: >CH2-S-S-CH2< + 2H → >CH2-S-H + H-S-CH2<
  W wyniku rozerwania wiązań dwusiarczkowych zniszczone są struktury przestrzennej budowy białka - prowadzi to do zaniku aktywności biologicznej białka. Inne czynniki denaturujące białko to kwasy, zasady, alkohol, stężone roztwory mocznika, temperatura. W większości wypadków denaturacja białek jest procesem nieodwracalnym.

• Wiązania z DNA
  Badania wykonane w odniesieniu do pseudomonas aeruginosa, bakterię odporną i trudną do zwalczania, wykazały że DNA organizmu pochłania ilość
  12 % srebra. Mimo iż pozostaje niejasnym mechanizm wiązania srebra z DNA bez uszkadzania wiązań wodorowych spajających siatkę przestrzenną, niemniej zapobiega on rozwijaniu DNA, stanowiąc ważny etap w rozmnażaniu komórek.